Οικολογία & διατροφή

Οικολογία & διατροφή

 

Η γελάδα, το άλογο, το γαϊδούρι κι η καμήλα
της Τατιάνας Χαλίδου
παραμύθι ούτε για μικρούς ούτε για μεγάλους - για μικρομεσαίους
«Από επίσημες ομιλίες γιατρών έχω ακούσει ότι όλα τα γάλατα είναι ακατάλληλα και επικίνδυνα εκτός του μητρικού και του αμυγδαλόγαλου» (στο Ιντερνετ)
Δηλαδή ή να πιάσουμε να θηλάζουμε ή να τινάξουμε την ανθισμένη αμυγδαλιά! Ή αλλιώς θα τινάξουμε τα πέταλα, διακρίνω την απειλή. Ένα ζεστό γάλα μας απόμενε κι εμάς να πιούμε το βράδυ, να κοιμηθούμε να ξεγράψουμε απ' το νου όλα όσα ζήσαμε και όσα ακούσαμε από τις ειδήσεις όλη μέρα. Να το πιούμε να μας μαλακώσει τα μέσα μας και ύστερα να δέσουμε πέτρα τον ύπνο, να μας πάρει στο βυθό να τα ξεχάσουμε όλα...για λίγο, ως το πρωί. Κι αυτό το μαλακτικό παρηγορητικό γαλατάκι, το άσπρο κι αθώο, άρχισε εδώ και καιρό, μετά από ποικίλα δημοσιεύματα, να παίρνει τη μουτσούνα του διαβόλου που μας κοιτάει μέσα απ' το κατσαρόλι...
Δεν σκάω για μένα. Εγώ το γάλα το έχω κόψει. Μεγαλώνοντας, μου γουργούριζε την κοιλιά και ντρεπόμουν στους σινεμάδες και στα θέατρα. Το 'κοψα μαχαίρι. Αν περίμεναν από μένα οι αγελάδες, θα ήταν όλες συνταξιούχες και θα πήγαιναν εκδρομές ανά μικρές παρέες στο Περού και στην Κίνα, να καλοπερνάνε με σύνταξη στη 15ετία. Όμως, εσείς ίσως πίνετε και τις κρατάτε στην παραγωγή, εργαζόμενες μητέρες, να δίνουν εντολές στα μοσχαράκια τους πώς θα αποτελειώσουν τη σύβραση της φασολάδας από τηλεφώνου. Προτείνω λοιπόν, να σκαρώσετε ένα παχνί στο χωλ σας για να βάλετε την Ασπρούλα να την έχετε βασίλισσα... Ή την Καφετούλα. Ό,τι ταιριάζει με τα πατάκια.
Απ' αυτά που διαβάζουμε, φαίνεται ότι γίνονται αλληλομαχαιρώματα στον κόσμο του καρτέλ και όλα είναι ύποπτα. Αληθεύει ή δεν αληθεύει το κείμενο στο Ιντερνετ σύμφωνα με το οποίο τα γάλατα της ΔΕΛΤΑ και της ΦΑΓΕ βρέθηκαν να περιέχουν αφλατοξίνες; Το διέψευσε η υπάλληλος που φέρεται ως συντάκτρια. Αλλά γιατί να πιστέψω τη διάψευση; Είναι εξίσου ύποπτη, όπως και η καταγγελία που αυτή διαψεύδει. Πάθαμε όλοι γαλακτική καχυποψία! Λύση υπάρχει, βέβαια. Καλύτερα να πάρει κανείς βιολογικό γάλα και να πίνει λιγότερο, αφού τα βιολογικά είναι πολύ ακριβότερα και πολύ αγνότερα, ελπίζω. Γενναίοι μου, ας ελαττώσουμε την ποσότητα! Αφού δεν μπορούμε να τρώμε το καταπέτασμα, ας τρώμε τη μία μέρα το κατά και την άλλη το πέτασμα. Με μια τέτοια διευθέτηση, ούτως ειπείν, θα κουμαντάρουμε καλύτερα το ευρώ που παίει. Γιατί Ευρωπαίοι ολοκληρωμένοι δεν είμαστε κι ακέραιοι, σαν να πω Γερμανός ή Γάλλος...
Παράδειγμα: Πήρα στην Ελλάδα ένα πακέτο βιολογικά κριθαρένια παξιμάδια 6,80 ευρώ!  Στην τιμή του αγροτεμαχίου επί του οποίου εκαλλιεργείτο η κριθή, βεβαίως βεβαίως... Από μαγαζί λαϊκό, ιέχω!-ιέχω!, της αγοράς Βλάλη στη Θεσσαλονίκη, όχι Delikatessen, σας προλαβαίνω. Του Τσατσαρωνάκη, που έπαιρνα συνήθως, τα άφησα στο 3,70 (αν δεν ανέβηκαν) και ούτε καν εκείνα δεν θεωρούσα φτηνά. Έδωσα λοιπόν τα 6,80, για να μη φύγω απ' το μαγαζί με δυσαρέσκειες. Αλλά είπα στον πωλητή να διαβιβάσει στους βιολογικούς φουρναραίους που τα πλάθουν σε φεγκ σούι σκαφίδια, με ζεν ζουπηξιές, από το νερό των υδάτων της Στυγός, τραγουδώντας τους λαϊκά νανουρίσματα, έχοντας κάνει μπάνιο σε ροδοπέταλα και ταντρικό σεξ αποβραδίς με τη μυλωνού:
- Ολούρμου, πατριώτες; Αλόγατα ταΐζαμαν με το κριθάρ'!  Κριθαροκούλουρα είναι, όχι αηδονόγλωσσες!
-Τώρα, μου λέει ο πωλητής, είναι σπάνια τα άλογα και σπανίζει και το κριθάρι και το κριθάλευρο ακριβαίνει.
- Και τα γαϊδούρια πιο σπάνια, υπό εξαφάνιση, του λέω εγώ.  Τα καλοπιάνει και το WWF.  Αλλά οι γαϊδουριές δεν είδα να σπανίζουν!  Και είναι και τσάμπα και τις βρίσκεις και παντού!
Αλλά δεν αλλάζει τίποτε.  Επί του πρακτέου: Ίσως πρέπει να αρχίσουμε να είμαστε πιο λιτοδίαιτοι.  Κακό δεν θα μας κάνει.  Αντί για γάλα, πιε τσάι καμιά φορά!  Και μάλιστα όχι αγορασμάτι, παρά μαζεμένο απ' το βουνό.  Θα σε συγυρίσω εγώ, κυρία Δέλτα μου.  Όπως έκανα και στην κυρία Γιάκομπς Σουσάρα μου.  Που με παρακαλάει γονατιστή με το ξανθό αφρώδες μαλλί να ξαναρχίσω τις μερέντες κι εγώ τίποτα.  Μόλις δύο μέρες με πήγαινε το βαζάκι, τόσο είχα εξοκείλει.  Τώρα να δεις σιλουέτα!  Μόνο την ΙΟΝ αμυγδάλου δεν κόβω, αυτό το ξεκαθάρισα στον Μπερλουσκόνι.  Ήθελε να με κάνει αεροσυνοδό στα τρένα... Αν έχανα άλλα δυο κιλά.  Του λέω: - Κάτω τα χέρια, καβαλιέρε!  Αυτά τα δυό κιλά είναι τα καμηλίσια.  Τα κρατάω για όταν πτωχεύσουμε.  Θα τρώγω από κείνα...
(Δημοσιεύθηκε: 20/12/2010)